امید

خواجه در همین کتاب می نویسد: " گویند عبدالله بن عمر بن خطاب، به وقت بیرون رفتن پدرش از دنیا، عمر بن خطاب، رضی الله عنه، پرسید که "ای پدر ترا کی بینم؟"
گفت: "بدان جهان!"
گفت: "زودتر می خواهم."
گفت: " شب اول یا شب دوم یا شب سوم، مرا در خواب بینی."
دوازده سال برآمد که او را به خواب ندید. پس از دوازده سال به خواب دید. گفت: "یا پدر نگفته بودی که پسِ سه شب ترا بینم؟"
گفت:" مشغول بودم که در سواد بغداد پلی بیران(خراب) شده بود و گماشتگان تیمارِ آبادان کردن آن نداشته بودند. گوسفندان بر آن می گذشتند. گوسفندی را بر آن پل دست به سوراخی فرو شد و بشکست. تا اکنون جواب آن می دادم!"

روایات فوق صرفاً دو روایت از انبوه روایات و حکایات موجود در فرهنگ اسلامی اند که از دشواری های اخروی زمامداری سیاسی خبر می دهند. روایات بسیار دیگری نیز در فرهنگ اسلامی وجود دارند دال بر اینکه مومن تا جای ممکن باید از دویدن مشتاقانه به سمت پذیرش سمت و مسئولیت ابا کند.