اگر در زندگی روزمره، خوب دقت کنید با مواردی روبرو می شویم که فکر می کنیم و یا ادعا می کنیم که کار را برای خدا انجام داده ایم. اما در واقع یا اصلاً این طور نیست و یا در نیمه راه غرض الهی تبدیل به اغراض دیگر شده است. توقع داریم وقتی که برای خودنمایی، به دوستمان و یا به نیازمندی کمک می کنیم و ادعا می کنیم که برای خدا این کار را انجام داده ایم، خدا باور کند و برای کار ما ارزش قائل شده و پاداش دهد؟ امام صادق(ع) میفرماید«خداوند در روز قیامت مردم را بر اساس نیتشان محشور میکند»[1]      

اگر می خواهیم عملمان در نزد خداوند ارزشی داشته باشد، بیاییم عملمان را خالصانه برای او انجام دهیم. زیرا خداوند تنها عمل خالص را می پذیرد. در روایتی آمده است که نشانه عمل خالص این است که انسان دوست ندارد بجز خدا کسی او را برای اینکار تحسین نماید.[2] پس با این معیار درجه خلوص خود را بیازماییم.

 

 


[1]« ان الله یحشر الناس علی نیاتهم یوم القیامه (وسائل الشیعه، 1/8)

[2]از رسول خداست که « ان لکل حق حقیقه و ما بلغ عبد حقیقه الاخلاص حتی لایحب ان یحمد علی شیئ من عمل (آئین زندگی، ص 9) و از امام صادق (ع) نیز وارد شده که « و العمل الخالص الذی لا ترید ان یحمدک علیه احد الا الله (همان)