امید

به ذهن من خطور نمی کرد که سفر معنوی حج سال 1394 پایان بخش زندگی دنیوی دوست و همکار دیرینه مان، مرحوم دکتر قربان نیا باشد. ایشان در پیامی که از طریق اتوماسیون اداری به همکاران داده بود از آنان خداحافظی کرده، طلب حلالیت نمود و در پایان نیز آیه « وَلْيَعْفُوا وَلْيَصْفَحُوا اَلاَ تُحِبُّونَ اَن يَغْفِرَ اللهُ لَكُمْ وَاللهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ» ( نور:22) را یادآوری کرده بودند که بیانی از «ببخش تا بخشیده شوی» است؛ مضمونی مورد تایید و تاکید آیات و روایات.

دکتر قربان نیا از جمله کسانی بود که در سالیان اولیه دانشگاه ابتدا به عنوان دانشجو و سپس در جایگاه استاد و مدیر به دانشگاه مفید خدمت بسیار نمود. پژوهشگر و استادی توانمند  که در سنین پختگی علمی به دیار حق شتافت.

قربان نیا در زمانی مظلومانه به ملاقات خدای مهربان رفت که لباس احرام بر تن داشته، شب پیش را در عرفات با خدای خویش راز و نیاز کرده و از وی طلب عفو کرده بود  و شاید بیش از هر زمان دیگری به خدایش نزدیک شده بود.

در پایان ضمن آرزوی مغفرت، رحمت و علو درجه برای این دوست، از تمامی دوستان تقاضامندم که بر حسب پیام خداحافظی ایشان، بنا بگذاریم که در این لحظه از هر کس ذره ایی کدورت در دل داریم، وی را ببخشیم تا بخشیده شویم، قربان نیا نیز یکی از آنان.       

l